سونامی اندوه

غم می برد از خواب , شیرینی رویا را
سونامی اندوه , باخود میبرد مارا

در لابلای رنج بی پایان خود , دنیا
تا می تواند میچلاند زشت و زیبا را

آنقدر در سوک خودیم و بیخبر از خویش
از یاد خود بردیم اعجاز تماشا را

اینگونه که شب می چکد از چشم آبادی
شاید نبینیم آفتاب صبح فردا را

زندانی زندان تقدیریم و زندانبان
هر لحظه القا میکند ف ر الف را را

فرسنگها دوریم از کُنه سرشت خویش
اما فقط در لحظه می بینیم دنیا را

زیبائی محبوب را باید تماشا کرد
وقتی که بنیان مینهد دیوار حاشا را

محمد_مهدی_ناصری